Er bestaat geen regelgeving voor vissenwelzijn, ondanks dat wetenschappelijk is aangetoond dat vissen ook gevoelig zijn voor stress en pijn. Het vissenleed in de bio-industrie is dan ook enorm.

In ons land bestaan alleen de gesloten viscultures. Dat zijn grote tanks waarin vissen enkele maanden lang hun leven doorbrengen, dicht opeengepakt (met vaak meer vis dan water). De sterfte onder deze vissen is hoog, door kannibalisme, stress bij het sorteren op grootte en door ziektes.

Het levenseinde voor vissen is een afgrijselijke marteling, die uren kan duren. Het verwerken begint al voordat de vis dood is. Er wordt soms geprobeerd om vissen te verdoven met onderkoeling, maar dit werkt maar half. Standaard worden de volgende twee dodingsmethodes gebruikt voor zowel kweekvis als wilde vis:

• Verstikking: een doodsstrijd van 35 minuten (haringen) tot meer dan 4 uur (tongen en schollen)
• Strippen (het levend en wel opensnijden om de organen en het bloed te verwijderen): een doodsstrijd van 10 minuten (haringen) tot 50 minuten (schollen)

Palingen hebben het meest te verduren: de ene methode is ze verlammen door een snede in het ruggenmerg en vervolgens bij volledig bewustzijn strippen. De andere methode wordt gebruikt voor palingen die gerookt gaan worden. Zij worden eerst levend ontslijmd (voor palingen is slijm een essentiële huidlaag) in een zoutbad, vergelijkbaar met het toebrengen van brandwonden over het hele lichaam. Dit duurt tussen de twintig minuten en vier uur lang. Vervolgens worden ook zij gestript, vaak nog levend.

De visindustrie heeft aangegeven dat vanaf binnenkort paling, meerval en tilapia zullen worden verdoofd voor de slacht.